امام حسین (ع) میفرمایند:

از پدرم امیر مومنان (ع) از وضع رسول خدا (صلی الله و علیه و آله) در خارج از منزل پرسیدم که چگونه رفتار میکرد ؟

فرمود: رسول خدا(ص) زبان خود را از سخنان غیر لازم باز می داشت. با مردم انس میگرفت و آنان را از خود رمیده نمی ساخت.

بزرگ هر قومی را گرامی می داشت و  او را بر آنان می گماشت. از مردم می پرهیخت و خود را از آنان می پایید. بدون آنکه از آنان روی گرداند یا با آنان بدخلقی کند. از یاران خود سراغ می گرفت و از مردم از آنچه در میان آنان می گذشت پرسش می نمود. هر کار نیکی را تحسین و تقویت می کرد و هر کار زشتی را تقبیح می کرد و خوار می شمرد . در کارها میانه رو بود و افراط و تفریط نداشت. از مردم غافل نمی شد مبادا آنان غفلت ورزند و به انحراف گرایند. درباره ی حق نه کوتاهی داشت و نه از آن تجاوز می کرد. اطرافیان آن حضرت نیکان مردم بودند ‌. و برترین آنان در نظر او کسانی بودند که نسبت به مسلمانان خیرخواه و دلسوزتر بودند .و بزرگترین آنان کسانی بودند که با برادران دینی خود بهتر همدردی و همکاری داشته باشند.

 

سنن النبی-ص۲۶